Krakowski kościół trzymał się stylu stworzonego przez reformatów. Jak nakazywał zakonny zwyczaj, przy budowie pracowali także mnisi. Świątynia ma jedną nawę i pozbawiona jest wież. Na elewacji frontowej znajdują się trzy figury: św. Kazimierza, św. Antoniego z Padwy i św. Piotra z Alkantary, duchowego przewodnika naszych reformatów.  Bracia Mniejsi wypracowali własny styl architektoniczny (druga połowa XVII w.). Świątynie były nieduże, jednonawowe, przeważnie bez kaplic i wież. Choć wznoszono je w stylu baroku, nie było przesady w wymyślnych ozdobach, a obudowa ołtarzy miała kolor ciemnobrązowy. W ołtarzu głównym umieszczano figurę Chrystusa Ukrzyżowanego, a przed kościołem od XVIII w. budowano kapliczki drogi krzyżowej i figury Matki Bożej Niepokalanej.Ten żyjący na przełomie XV i XVI w. święty prowadził bardzo surowy tryb życia i zabiegał o przywrócenie w zakonie franciszkańskim ubóstwa i pokuty. Zakonnicy, którym odpowiadał ten sposób życia, utworzyli nową gałąź wspólnoty zwaną alkantarystami, a w Polsce reformatami. Kult tego świętego był niegdyś tak silny, że w każdym reformackim kościele był ołtarz z jego wizerunkiem. W krakowskiej świątyni również, ale dziś już go nie zobaczymy. To dlatego, że w połowie XX w. kult zamarł.